Ալինա Սիմոնյան

    Ամենակարևոր երևույթը դպրոցում, ամենաուսուցանող առարկան, ամենալավ կենդանի օրինակը. այս ամենն ամբողջանում է ուսուցչի մեջ:

     

    Դիստերվերգ


    2000 թվականին ընդունվել եմ ԵՊՄՀ–ի «Տարրական կրթության մանկավաժություն և մեթոդիկա» բաժինը: 2004 թվականին գերազանց առաջադիմությամբ ավարտել եմ այն: Նույն թվականից աշխատում եմ Ա. Չեխովի անվան համար 55 դպրոցում:
    Սիրում եմ իմ մասնագիտությունն ու աշակերտներիս: Աշխատում եմ մեծագույն սիրով, նվիրումով ու հաճույքով:
    Գիտակցելով ուսուցչի աշխատանքի կարևորությունը պետության ու հասարակության համար՝ աշխատում եմ պատասխանատվության մեծ զգացումով: Փորձում եմ նաև արժանապատվորեն աշխատելով՝  բարձր պահել ուսուցչի բարձր ու պատվավոր կոչումը:
    Պահանջկոտ եմ կրթության ու դաստիարակության, շռայլ՝  գովասանքների ու խրախուսանքների հարցում:
    Ուսուցիչ և աշակերտ փոխհարաբերություններում կարողանում եմ հասնել նրան, որ երեխան իմ դիտողությունը հասկանում է իմ միմիկայից, հայացքից, շարժումից:
    Դասի ընթացքում կիրառում եմ մանկավարժության հին և նորագույն մեթոդներ, որոնք հետաքրքիր ու արդյունավետ են դարձնում դասը: Հաճախ իրականացնում եմ համագործակցային դասեր, որովհետև բազմաթիվ կարևոր կարողություններ ու հմտություններ (խոսել, բացատրել, բանակցել և այլն) աշակերտների մոտ կարելի է զարգացնել միայն այդ դասի միջոցով:
    Կրթադաստիարակչական աշխատանքներ իրականացնելիս շեշտը դնում եմ ոչ միայն կրթակարգով նախատեսված գիտելիքների մատուցման վրա, այլ նաև երեխաների պատշաճ վաքի, վարվելակերպի, ինչպես նաև արժեքային համակարգի ճիշտ ձևավորման վրա:
    Կարևորում եմ որ դասարանում տիրի փոխադարձ սեր, հարգանք, համերաշխություն և հանդուրժողականություն:
    Ահա այսպիսին եմ ես և իմ աշխատանքային ութ տարիների ընթացքում վայելել եմ իմ աշակերտների ու ծնողների սերն ու համակրանքը: Սա էլ հենց իմ աշխատանքային հաջողության ու երջանկության գախտնիքն է: