Լեռներն էլ քայլում են
    (դաս՝ նվիրված Կոմիտասին)



    Լեռների մեջ մխրճվող լեռնագագաթներ կան:
    Զարմանահրաշը, սակայն, Արարատն է՝ լեռնակերտ փոքրիկ այս աշխարհի բարձունքը, որ արմատները խրել է մայր հողի մեջ, իսկ գագաթը թռչում է դեպի երկինք:
    Արարատի պես վեհանիստ, պարզ ու անսեթևեթ է Կոմիտասը. իր ոգեղեն անդաստանի մեջ նա սլանում է երկինք, իսկ հունդը ժողովրդի սրտից է առել: Նա խորհրդանշում է հայ հոգին, ինչպես Արարատը՝ հայ բնաշխարհը:
    Հայ ժողովուրդը Կոմիտասի երգի մեջ իրեն գտավ, ճանաչեց իր հոգեկան ինքնությունը: Կոմիտաս վարդապետը սկիզբ է ու վախճան չունի:
    Նա ճամփա է, որ սկսվեց հինավուրց վանքի մագաղաթների գունատ թերթերից:
    Նա ոգի է, որ արարչագործ ձեռքով երգի նշխարները հավաքեց, բյուրեղացրեց  և երգի նեկտարը բաժանեց աշխարհին:
    Եվ մարդ է, որ իր հանճարի ուժով ապրեցրեց իր հայրենիքը և իր ժողովրդի հոգին տարավ աշխարհին:

     

     

     

Счетчик посещений

Счетчик посещаемости и статистика сайта